Przewaga gospodarcza, którą Stary Kontynent zawdzięczał rewolucji przemysłowej, systematycznie się kurczy. Luka PKB między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi pogłębia się – i to nie z powodu lenistwa, lecz przez chroniczny deficyt odwagi w inwestowaniu w przyszłość.
Innowacje, których nikt nie chce wdrażać
Choć Europa generuje tysiące patentów, aż 95 proc. z nich nigdy nie trafia do rynkowego zastosowania. Brakuje kapitału wysokiego ryzyka, a publiczne pieniądze grzęzną w regulacjach. Dla porównania – fundusze emerytalne w USA z powodzeniem inwestują w startupy technologiczne od lat 70. XX wieku. W UE – zbyt często nie mogą lub nie chcą. Efekt? Tylko 2,22 proc. PKB przeznaczane jest na badania i rozwój, podczas gdy USA inwestuje 3,59 proc., a Chiny 2,56 proc. Na tym tle dane o niskim poziomie wdrożeń i wycofywaniu się z projektów nie powinny już dziwić – one po prostu potwierdzają, że Europa nie ufa własnemu potencjałowi.
Przeregulowany kontynent
W miejsce strategii wzrostu UE oferuje przedsiębiorcom katalog obowiązków: RODO, Digital Markets Act, AI Act – każda kolejna regulacja, choć uzasadniona, spycha małe firmy technologiczne na margines. Wielkie platformy sobie poradzą, ale młodym podmiotom trudno udźwignąć koszty zgodności. Przypomina to europejską wersję syndromu cesarza Ming – zamiast inwestować w ekspedycje, Europa pali własne statki.
Nowe podejście albo dalszy regres
Raporty wieszczące utratę konkurencyjności stają się normą. Ale są też sygnały nadziei – ekosystem technologiczny UE wzrósł dziesięciokrotnie od 2015 r., a liczba firm wycenianych na ponad miliard dolarów – trzykrotnie. Tylko że potencjał nie przekształca się automatycznie w produktywność. Potrzeba większej odwagi, mniej biurokracji i realnej strategii publicznych zamówień, które premiują wdrażanie innowacji. Bo jeśli Unia nie przyspieszy, to pytanie nie brzmi „czy” – lecz „kiedy” stanie się gospodarczym skansenem.
Źródło: obserwatorfinansowy.pl
